Lekarz w relacji z pacjentem posiada swobodę zawodową, ale jest ona ograniczona przepisami prawa, aktualną wiedzą medyczną oraz zasadami etyki lekarskiej.
Zgodnie z ustawą o zawodach lekarza i lekarza dentysty powinien działać z należytą starannością, wykorzystywać dostępne metody leczenia i kierować się dobrem pacjenta.
Lekarz samodzielnie wybiera metody diagnostyczne i terapeutyczne, jednak muszą być one uzasadnione medycznie, bezpieczne i zgodne z aktualnymi standardami.
Pacjent ma prawo do informacji oraz samodzielnego podejmowania decyzji dotyczących leczenia, ale nie może nakazać lekarzowi zastosowania określonej procedury, badania czy terapii.
Wystawienie recepty, skierowania, zwolnienia lekarskiego lub zaświadczenia powinno być zawsze poprzedzone oceną stanu zdrowia pacjenta i mieć uzasadnienie medyczne.
Lekarz może odmówić wystawienia dokumentu medycznego, jeśli nie istnieją ku temu wskazania, a taka odmowa nie oznacza odmowy leczenia.
W przypadku skierowań lekarz powinien kierować pacjenta na badania lub do specjalisty wtedy, gdy jest to potrzebne dla prawidłowej diagnostyki i terapii.
Przy wystawianiu recept lekarz odpowiada za właściwy dobór leków i może odmówić ich przepisania, gdy istnieje ryzyko nadużycia, przeciwwskazania lub brak wskazań medycznych.
Zwolnienie lekarskie może zostać wystawione wyłącznie wtedy, gdy stan zdrowia pacjenta rzeczywiście powoduje niezdolność do pracy, a decyzja musi wynikać z przeprowadzonego badania i dokumentacji medycznej.
Swoboda lekarza nie oznacza dowolności – jego decyzje muszą zawsze opierać się na wiedzy medycznej, zasadach etyki, bezpieczeństwie pacjenta i odpowiedzialności zawodowej. (więcej)
